Toen we heen gingen, hadden we oponthoud aan de grens. De terugweg konden we gewoon met 130 kilometer per uur de grens over. Wat een verschil. Een ander verschil was het drinkwater. Het water uit de kraan in Bad Pyrmont vond Ilona niet lekker en het lag als een blok op de maag. Daarom kochten we flessen. Hier in Nederland koop je dan 2 liter flessen net als bij de melk, in Duitsland is de verpakking nog steeds 1 liter en bij het water zelfs in een glazen fles!
Nog steeds betalen veel Duitsers met cash geld, het wordt ook altijd gevraagd. Toen we een ijsje gingen halen konden we zelfs niet pinnen onder de 15 euro.
Waar fietsen?
Wij hadden dit keer de fiets mee, heel bijzonder was het dat je als fietser de stoep deelt met de voetgangers. Je moet wel per bocht kijken, waar je terecht moet met je fiets. Dan weer staat het bovenstaand bord er, of een bord met voetgangers en daaronder een bordje met een fiets en dan FREI. En weer een andere keer fiets je op de weg. Heel verwarrrend allemaal.
AFvalscheiding
Over de afvalscheiding hebben wij ons ook verwonderd. Op veel plekken in de woonwijk, lag grof vuil: koelkasten, hout en zelfs een computerscherm. Wanneer het wordt opgehaald is de vraag. Wel kwamen we afgelopen week onze straat ingelopen en hoorden zo'n belletje voor de ijscokar. Dat was het niet. Het was de Möbeltaxi. Die kwam leek het oude elektrische apparaten en oud ijzer ophalen. Naast een gele zak voor plastic hadden we 3 containers voor afvalscheiding: een rode voor restafval, een blauwe voor papier en een groene voor organisch afval uit de keuken. De container was hoog, maar er zat een tussenschot in dus, kon je maar de helft erin kwijt. Wat ons verbaasde was dat mensen zwarte bakken aan de weg zetten met groenafval uit de tuin. Al eerder zagen we veel auto's naar de Compostplatz gaan, maar er is dus ook een wagen die tuinafval ophaalt. En dat gaat nog met de hand! De man achterop de wagen, gooit de zwarte bakken leeg en zet ze weer aan de weg. Best zwaar werk!
Zo zie je maar dat Duitsland toch een hele eigen cultuur heeft en andere manier van werken. Wij hebben het in ieder geval heel plezierig gehad en willen iedereen bedanken voor het lezen van de blogs en de leuke reacties. Wij zijn blij, dat niet alleen wij van onze vakantie genieten!
Liefs, Bert & Ilona
Saalberg
Via een kronkelweg met veel hoogteverschillen en bijzondere bochten komen we aan in Griessen. Dit gehucht ligt tegen de Saalberg aan. Al om 9.00 uur beginnen we aan onze wandeling. Wat ons opvalt is dat de weg van Hameln naar Paderborn heel luidruchtig is. Pas na een flinke tijd, horen we hem niet meer. In een heel dicht donker bos zien we een hertje. Heel stil blijft het staan, alsof het wil zeggen, zo zien jullie mij niet.
Helaas wordt er flink houtgekapt in het bos en dat zie je overal. Het bos werd afgewisseld met open velden met zelfs een aspergeveld (Spargel).
Op het allerlaatst van de wandeling, stond er zomaar een jong hertje op ons pad. Het had ons eerst niet door, maar na een tijdje rende het het bos weer in.
Bijna alle dagen kwamen we langs een ijscobar, nu zijn we er gaan zitten. Heerlijk koffie drinken met een crêpe caramel en bosvruchten. Smullen na de wandeling van twee uur! De rest van de dag lekker rustig in de achtertuin en 's avonds uit eten, morgen gaan we weer naar huis en dan komt er nog een afsluitende blog.
10 Graden
Op de Papenberg was het in het bos goed vertoeven. Zodra je in de zon kwam was het meteen 10 graden warmer. Als je zo vroeg bent in het seizoen zijn de zwarte bospaadjes nog niet echt belopen, soms dus onzichtbaar door kleine plantjes en brandnetels. Dit zorgde ervoor dat we op gebaande grotere bospaden aangewezen waren. Maar ook dan kun je volop genieten van de vogels en de zon gefilterd door de bomen.
Onderweg waren ze (zelfs op zaterdag) nog bezig met houtzagen. Overal lagen grote boomstammen langs de kant van de weg. In de lange exemplaren waren ijzers ingeslagen. Waarschijnlijk om te voorkomen dat de scheuren groter worden.
Toen we aan onze wandeling begonnen wilen we een bepaald pad in, maar die konden we niet vinden. Dus probeerden we het op de terugweg van de andere kant en dat werd een veldtocht. Thuis hebben we ons nagekeken op teken en we hadden er allebei een aantal.
In Nederland is het helemaal niet te harden, bij ons was het wel plezierig achterin de tuin onder de boom. Dus zo zijn we de middag wel doorgekomen. Achter het huis zijn ze nog druk bezig zoals je ziet. Morgen is onze laatste dag en dan maandag weer naar huis. We hopen dat het daar dan wel 10 graden is afgekoeld.
Luxe
Zoals gisteren al beschreven kijken wij vanuit het keukenraam op een heuvel. Gisteren hebben we een deel gelopen en vandaag liepen we een ander deel, helemaal tot de zendmast. Onderweg kwamen we een 'luxe' bankje tegen met overkapping! Ook zagen we verderop een 'luxe' schuilhut, er zat zelfs een bed in.
Bovenop de heuvel bij de zendmast kon je 360 graden om je heen kijken. Even later hoorden we vliegtuigjes en zagen we dat twee mannen op afstand deze over de velden lieten scheren. Toen we dichterbij kwamen zagen we dat ze een echt minivliegveld hadden, met eigen afgebakend weiland als landingsbaan en een clubhuis, wat een luxe!
Tijdens onze wandeling brandde de zon er behoorlijk op en daarom zijn we vanmiddag lekker onder de grote kersenboom gaan zitten in de tuin. Ook luxe!
Obstakelloop
We begonnen onze wandeling bij twee zinkgaten van 300 jaar oud in het bos. Daarna zagen we nog net twee hertjes wegspringen, dat was een goed begin! Het zwarte pad dat wij namen, bleek er een vol obstakels. Bomen lagen her en der over het pad en als het er een of twee zijn dan stap je er zo overheen. Maar op een gegeven moment lagen er zoveel, dat het onmogelijk was om verder te gaan. Dus zijn we een stukje teruggelopen en dwars door een veld met brandnetels gegaan om op een begaanbaar pad te komen. Even later kwamen we uit op een kruising, waar Bert zich afvroeg of dit een plek was om te tennissen, de scheidsrechter kon zo plaatsnemen!
Na zo'n obstakelloop moet je natuurlijk even bijkomen. Lekker in de zon bij een grote sauna / kuuroord en voor Bert een bord vol Kaiserschmarren.
Vanuit ons keukenraam kijken we uit op een heuvel, 's middags hebben we gekeken of we ons huis ook vanuit die kant konden zien. Een pittige klim met verre uitzichten over het dal. De prachtige velden met graan en de koolzaadvelden waren fantastisch om te zien. Daarna nog even op het balkon verder genieten van de mooie dag.
Wisselvallig
De weersverwachtig is wisselvallig, daarom wachten we een aantal buien af en gaan vervolgens op pad naar Lüdge, waar we al eerder zijn geweest. Dit keer kiezen we het Naturerlebnispfad en beginnen aan een pittige klim omhoog. We nemen de paraplu mee, want je weet maar nooit. Toch hebben we deze (behalve als wandelstok) niet nodig. Af en toe valt er een dikke spetter op je hoofd. Maar over het algemeen houdt het bladerdek de regen tegen en na een tijdje is een fris miezertje best lekker. Onderweg komen we bordjes tegen over uitzichten die je door de bomen niet kunt zien. Voor kinderen is er een memoryspel, welk dier het verst springt, hoe bomen klinken en een vogelgeluidenbord. Toevallig bij de informatie over Heksen en Steinen staan we net stil bij een dennenbos dat door de damp van de regen een beetje spooky aandeed.
Het leuke aan zo'n wandeling is dat je zo af en toe verrast wordt als je een bocht omloopt. Zoals de eerste foto van deze blog waarbij we het gevoel hadden dat we in niemandsland terecht waren gekomen of ineens wat zichtbare rotsen.
Bert is een goede spotter: ook dit keer had hij het hertje gezien en kon Ilona gelukkig de camera voorzien van een telelens. Na een late lunch en winkelbezoek waren we wel klaar mee. Lekker rustig, beentjes op de bank, beetje lezen en puzzelen. Vanaf morgen is het mooi weer, dan kunnen we weer volop genieten van de zon!
Uitzicht
De ochtend begon met een beetje mist. Dit betekent dat we dan de berg niet vanuit het raam kunnen zien. De zon zorgde al snel voor ons prachtige uitzicht. Voor de wandeling van vandaag namen we de auto. Vanaf het punt waar we niet meer verder konden, zijn we te voet verder gegaan. Onderweg was het prachtig: de zon scheen door de bomen, waterdruppels nog op de bladeren en we zagen zelfs weer een hertje.
De Schellenturm was niet zo hoog en daarom zijn wij er wel opgeklommen. Dat was zeker de moeite waard, wat een uitzicht! Grandioos! Tot ver in de omtrek konden we kijken.
Schellenturm
Het uitzicht
Terug bij het huis, hebben we op het balkon gezeten, totdat dikke wolken voor de zon schoven. Vanwege het wisselvallige weer zijn we daarom naar het Kurpark gegaan. Wat een verschil met een paar dagen geleden. Het was super rustig en we hebben het hele park op ons gemakje doorgelopen. In plaats van deze harde bank, zijn we op een terrasje neergestreken, heerlijk want de zon kwam er weer even door.
Torens
Vergane glorie treft je aan op de meest uiteenlopende plekken in Bad Pyrmont. Vlakbij het Kurpark heb je een prachtige straat, geweldig aangelegd, maar de helft van de gebouwen die vroeger grandeur uitstraalden, staat leeg en oogt vervallen. Zo kwamen wij tijdens onze wandeling dit enorme complex tegen, dat alleen nog een betonnen buitenkant heeft. De veldbloemenzee waar we doorheen liepen, was vroeger vast het bijbehorende park.
Met de Komoot-app proberen we vaak de zwarte paden uit te zoeken, dit zijn paadjes overal en nergens tussendoor en dat maakt het leuk. Je komt altijd wel weer op een weg uit waar we dit bord tegenkwamen.
De wandeling van vanochtend bracht ons langs de Spelunkenturm. Die konden we makkelijk vinden want een hele klas met kinderen was er neergestreken. We hebben het niet zo op trappen en hoogtes, dus een beklimming slaan we over. De rest van de wandeling kon zonder jas en met een zonnebril op. We hebben echt mazzel met het weer. 's Middags kozen we voor een bezoekje aan de Bismarckturm. Dit keer geen kinderen, maar een regenbuitje van 10 minuten. Fijn dat we daar even onder een afdakje het buitje konden afwachten. Er staat nog een toren op het lijstje: de Schellenturm.
Spelunkenturm
Bismarckturm
Rare tijden
Als je op vakantie bent dan is er iets dat altijd anders loopt, namelijk de tijd. Toen we op de helft van het rondje Schiedersee iets wilden drinken, kon dat niet. Het eerste tentje ging pas om 11.00 uur open. Gelukkig kwamen we even later weer een tent tegen, waar Bert bijna op een Mac Donalds manier met bestelzuil, koffie met perentaart en een wafel heeft besteld. Het zonnetje scheen heerlijk en dan is er niets lekkerder dan even op het terras zitten.
De Schiedersee is een mooi meer waar je gek genoeg niet mag zwemmen. Wel kun je met een rondvaartboot, waterfietsen of een motorbootje het water op. Wij hebben het bij wandelen gehouden en zagen veel vogels met jongen.
's Middags was er een soort braderie in Bad Pyrmont met van alles en nog wat: van kruiden, olijfolie, ijs, poffertjes tot aardappelspecialiteiten. Maar ook standjes met kunststof kozijnen, stofzuigers, zeepjes, houtsnijwerken en natuurlijk de nodige sieraden. We waren snel uitgekeken en zijn rond 15.30 uur op een terras gaan zitten. Omdat we niet hadden geluncht zijn we eerder gaan eten met een lekker drankje erbij. Zoals gezegd rare tijden!
Zon en palmen
Onze wandeling in Lügde begon echt heel steil. Tijdens onze flinke klimpartij werd het uitzicht op het dorpje en op Bad Pyrmont steeds mooier. Met een lekker zonnetje kwamen we aan bovenop de berg bij het Osterkreuz. Hier hebben ze een gebruik om eens per jaar als het donker wordt, 6 brandende strobalen naar beneden te laten rollen. Dat rollen deed de maaimachine ook op een enorm golfterrein waar we doorheen liepen.
Tijdens de wandeling keek een hertje ons vanuit een veld aan (helaas geen goede foto) en kwamen we roodborstjes tegen. De Sieben Quellen stelde niets voor, maar het was wel leuk om langs het stroompje verder te lopen. Daarna hebben we genoten van een dikke hamburger met friet bij het station van Lügde. Hier komt slechts 1 keer per uur van elke kant een trein, daar kwamen net mensen met paraplu's uit, toen wij naar buiten liepen. Die paar druppen hebben we onder de parasol afgewacht, daarna werd het weer zonnig.
Terug in Bad Pyrmont zijn wij naar het Kurpark gefietst, een enorm park met allerlei activiteiten, waaronder vandaag: kampioenschap boomknuffelen! Hebben we niet aan meegedaan! Het park is prachtig aangelegd met veel enorme bomen, grote grasvelden met veel zitjes en fonteinen. Heel bijzonder was de palmentuin en zeker als de zon schijnt. Waar zijn wij nu eigenlijk op vakantie? Na de laan vol kleurrijke azalea's begonnen we onze benen te voelen. Terug in het huisje was het dit keer Ilona's beurt om op het balkon van de zon te genieten.
Vaderdag
Gisteren op Himmelfart zijn we afgereisd naar Bad Pyrmont. Bij Oldenzaal kwamen we al helemaal in de stemming. Daar stonden matrixborden met VOLL bij parkeerplaatsen. Bij de grens moesten we van 2 banen naar 1 en dan via de afslag naar de parkeerplaats. Politie te over of waren het douaniers? Ze deden echter vrijwel niets, we konden zo doorrijden. Aan het eind van de parkeerplaats stond een oproep of je bij de politie wou komen werken! Het weer was prima onderweg, er was veel regen voorspeld, maar we hebben maar een paar drupjes gehad.
Na een goede nacht begon de dag met enkele strubbelingen. Zo liep het water in de douche niet weg. Udo, onze gastheer, was er snel en heeft het opgelost. Helaas moest hij even later nog een keer komen, want Bert had de deur achter zich dichtgetrokken en de sleutels lagen nog in de gang.Oeps!
Op het fietsje naar het begin van de wandelroute, dat was prettig. We hebben een mooie wandeling gemaakt, langs de gele koolzaadvelden, door het bos met mooie doorkijkjes. Af en toe flink stijgen en dalen, dat zullen we morgen wel voelen. Bij de vlakke wandeling 's middags kwamen we langs de compostplatz. Daar reed het af en aan. Blijkbaar is iedereen in de tuin bezig, want ondanks alle slechte voorspellingen, was het zonnig. Zelfs zo lekker dat Bert in het uiterste hoekje van het balkon even in de zon heeft gezeten.
